บทที่ 8 ความลับที่ถูกปิดไว้
ลมหายใจของศลิณาสะดุดกึก ร่างกายชาวาบไปทุกสัดส่วน หัวใจที่เคยเต้นราบเรียบกลับมากระแทกซี่โครงอย่างรุนแรงจนเจ็บร้าวไปทั้งอก
ชายคนนั้นกำลังยกมือขึ้นกดหูฟังบลูทูธที่หู แขนเสื้อสูทสีดำร่นขึ้น เผยให้เห็นรอยสักที่ข้อมือด้านใน
‘รอยสักรูปงูสีดำพันรอบกริช’
ภาพความทรงจำในคืนอัคคีภัยตีแสกหน้าเธออย่างจัง เปลวไฟสีแดงฉาน กลิ่นน้ำมันเบนซิน และชายชุดดำที่ยืนมองบิดาของเธอสิ้นใจ รอยสักบนข้อมือของมัน เป็นลวดลายเดียวกับผู้ชายคนนี้ไม่ผิดเพี้ยน
ศลิณากำขอบโต๊ะกำมะหยี่แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หายใจหอบสะท้าน
คนที่ทำลายครอบครัวของเธอ คนที่เผาเรือสำราญจนวอดวาย ไม่ใช่ศัตรูที่ไหนไกล
แต่มันคือคนใน มันแฝงตัวเป็นลูกน้อง และอาศัยอยู่ในอาณาจักรของผู้ชายที่เธอเพิ่งจดทะเบียนสมรสด้วยมาตลอด
...................
ความเงียบสงัดยามวิกาล เป็นใจให้ศลิณาลอบเข้ามาในเขตหวงห้ามของเพนต์เฮาส์
ห้องทำงานของ 'จักร' สถานที่ที่ลูกน้องทุกคนในอาณาจักรกาสิโนรู้ดีว่า หากก้าวล่วงเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต โทษทัณฑ์มีเพียงความตายเท่านั้น
แต่สำหรับคนที่สูญเสียทุกอย่างไปแล้วอย่างศลิณา ความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด
หญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสนิท อาศัยจังหวะหลบมุมกล้องวงจรปิดที่เธอแอบสังเกตทิศทางมาตลอดวัน เข้ามาถึงโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้อง ศลิณากดเปิดหน้าจอแล็ปท็อป นิ้วเรียวรัวคีย์บอร์ดป้อนรหัสผ่านที่เธอแอบจำตอนที่เขาไขตู้เซฟเมื่อเช้า... ตัวเลขวันตายของแม่เขา
เพียงไม่กี่นาที เซียนไพ่ที่คุ้นเคยกับตัวเลขก็เจาะเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลพนักงานกาสิโนใต้ดินได้สำเร็จ
"รอยสักรูปงูพันกริช"
ศลิณาพึมพำขณะไล่สายตาดูรูปพรรณสัณฐานของการ์ดนับร้อยในระบบ หัวใจเธอเต้นระรัว ภาพเปลวเพลิงที่แผดเผาเรือสำราญยังคงติดตา ถ้าการ์ดคนนั้นคือหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิด การอยู่ในอาณาจักรนี้ก็เท่ากับว่าเธอกำลังนอนร่วมชายคาเดียวกับศัตรู
ในที่สุด รูปถ่ายของการ์ดร่างยักษ์คนนั้นก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
‘ชื่อ: ยศพล ประวัติการทำงาน...’
ปัง!
ประตูห้องทำงานถูกกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง
ศลิณาสะดุ้งสุดตัว รีบพับหน้าจอแล็ปท็อปลงทันที อาการชาวาบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง
ร่างสูงใหญ่ของจักรยืนโอนเอนอยู่ตรงกรอบประตู เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวมใส่ บัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจนชุ่มโชก หยดเลือดข้นคลั่กไหลทะลักลงบนพื้นพรมราคาแพงเป็นทางยาว
"คุณจักร"
ศลิณาลืมความกลัวและความผิดที่แอบลักลอบเข้ามาไปจนหมดสิ้น เธอพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงจนแตะจมูก
"เธอ... มาทำอะไรที่นี่"
เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างยากลำบาก ลมหายใจเขาติดขัด หน้าผากมีเหงื่อผุดพราย
"อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยค่ะ มานั่งตรงนี้ก่อน"
ศลิณาออกแรงพยุงร่างที่หนักอึ้งไปที่โซฟาหนังกลางห้อง เธอปล่อยให้เขาทิ้งตัวลงนอนพิงพนัก ก่อนจะรีบวิ่งไปคว้ากล่องปฐมพยาบาลฉุกเฉินที่หลังตู้หนังสือ
จักรหลับตาแน่น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด
ศลิณามือสั่น เธอกัดริมฝีปากเรียกสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ชุ่มเลือดออกทีละเม็ด แต่เลือดที่เริ่มแห้งกรังทำให้เนื้อผ้าติดกับปากแผล หญิงสาวจึงตัดสินใจใช้กรรไกรแพทย์ในกล่อง ตัดเสื้อเชิ้ตตัวนั้นทิ้งทันที
ทันทีที่แผงอกกว้างเปิดเปลือย ลมหายใจของศลิณาก็สะดุดกึก เลือดในกายเย็นเฉียบ
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่แค่บาดแผลฉกรรจ์รอยใหม่จากการถูกของมีคมฟันที่ชายโครงซ้าย แต่มันคือ ‘รอยแผลเป็น’ นับไม่ถ้วนที่สลักลึกอยู่บนเรือนร่างหนั่นแน่นของเขา
ทั้งรอยกระสุนถาก รอยมีดฟัน และรอยเย็บตะขาบที่พาดผ่านกล้ามเนื้อแกร่ง แผลพวกนี้คือเครื่องยืนยันว่า กว่าที่ผู้ชายคนนี้จะก้าวขึ้นมาเป็นราชามาเฟียไร้พ่าย เขาต้องก้าวข้ามความตายมาแล้วกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
"ฉัน... จะทำความสะอาดแผลให้ ทนหน่อยนะคะ"
ศลิณาเสียงสั่น เธอใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดคราบเลือดรอบปากแผลอย่างเบามือ ระยะประชิดทำให้ใบหน้าของเธอห่างจากแผงอกเขาเพียงไม่กี่คืบ ไอความร้อนจากผิวกายชายหนุ่มแผ่ซ่านมาถึงตัว
ทุกครั้งที่สำลีสัมผัสโดนแผลสด กล้ามเนื้อหน้าท้องของจักรจะเกร็งสะท้าน แต่เขาไม่ปริปากร้องออกมาเลยแม้แต่แอะเดียว
ศลิณาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความกังวล แต่แล้วเธอก็ต้องชะงัก
นัยน์ตาคมกริบสีนิลลืมขึ้นแล้ว และเขากำลังจ้องมองเธออยู่
แววตาของเขาไม่ได้มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลย มันลึกล้ำ ดุดัน และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกักขังไว้ จนทำให้ศลิณารู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผา
ความเงียบโรยตัวลงมา มีเพียงเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกัน
หญิงสาวพยายามหลบสายตาทรงเสน่ห์คู่นั้น เธอก้มหน้าก้มตาทายาฆ่าเชื้อลงบนแผลสด
"แผลไม่ลึกมาก แต่ต้องพันผ้าก๊อซห้ามเลือดไว้ก่อน" เธอพึมพำทำลายความอึดอัด
