บทที่ 8 ความลับที่ถูกปิดไว้

ลมหายใจของศลิณาสะดุดกึก ร่างกายชาวาบไปทุกสัดส่วน หัวใจที่เคยเต้นราบเรียบกลับมากระแทกซี่โครงอย่างรุนแรงจนเจ็บร้าวไปทั้งอก

ชายคนนั้นกำลังยกมือขึ้นกดหูฟังบลูทูธที่หู แขนเสื้อสูทสีดำร่นขึ้น เผยให้เห็นรอยสักที่ข้อมือด้านใน

‘รอยสักรูปงูสีดำพันรอบกริช’ 

ภาพความทรงจำในคืนอัคคีภัยตีแสกหน้าเธออย่างจัง เปลวไฟสีแดงฉาน กลิ่นน้ำมันเบนซิน และชายชุดดำที่ยืนมองบิดาของเธอสิ้นใจ รอยสักบนข้อมือของมัน เป็นลวดลายเดียวกับผู้ชายคนนี้ไม่ผิดเพี้ยน

ศลิณากำขอบโต๊ะกำมะหยี่แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หายใจหอบสะท้าน

คนที่ทำลายครอบครัวของเธอ คนที่เผาเรือสำราญจนวอดวาย ไม่ใช่ศัตรูที่ไหนไกล

แต่มันคือคนใน มันแฝงตัวเป็นลูกน้อง และอาศัยอยู่ในอาณาจักรของผู้ชายที่เธอเพิ่งจดทะเบียนสมรสด้วยมาตลอด

...................

ความเงียบสงัดยามวิกาล เป็นใจให้ศลิณาลอบเข้ามาในเขตหวงห้ามของเพนต์เฮาส์

ห้องทำงานของ 'จักร' สถานที่ที่ลูกน้องทุกคนในอาณาจักรกาสิโนรู้ดีว่า หากก้าวล่วงเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต โทษทัณฑ์มีเพียงความตายเท่านั้น

แต่สำหรับคนที่สูญเสียทุกอย่างไปแล้วอย่างศลิณา ความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด

หญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสนิท อาศัยจังหวะหลบมุมกล้องวงจรปิดที่เธอแอบสังเกตทิศทางมาตลอดวัน เข้ามาถึงโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้อง ศลิณากดเปิดหน้าจอแล็ปท็อป นิ้วเรียวรัวคีย์บอร์ดป้อนรหัสผ่านที่เธอแอบจำตอนที่เขาไขตู้เซฟเมื่อเช้า... ตัวเลขวันตายของแม่เขา

เพียงไม่กี่นาที เซียนไพ่ที่คุ้นเคยกับตัวเลขก็เจาะเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลพนักงานกาสิโนใต้ดินได้สำเร็จ

"รอยสักรูปงูพันกริช"

ศลิณาพึมพำขณะไล่สายตาดูรูปพรรณสัณฐานของการ์ดนับร้อยในระบบ หัวใจเธอเต้นระรัว ภาพเปลวเพลิงที่แผดเผาเรือสำราญยังคงติดตา ถ้าการ์ดคนนั้นคือหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิด การอยู่ในอาณาจักรนี้ก็เท่ากับว่าเธอกำลังนอนร่วมชายคาเดียวกับศัตรู

ในที่สุด รูปถ่ายของการ์ดร่างยักษ์คนนั้นก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ 

‘ชื่อ: ยศพล ประวัติการทำงาน...’

ปัง!

ประตูห้องทำงานถูกกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง

ศลิณาสะดุ้งสุดตัว รีบพับหน้าจอแล็ปท็อปลงทันที อาการชาวาบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง

ร่างสูงใหญ่ของจักรยืนโอนเอนอยู่ตรงกรอบประตู เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวมใส่ บัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจนชุ่มโชก หยดเลือดข้นคลั่กไหลทะลักลงบนพื้นพรมราคาแพงเป็นทางยาว

"คุณจักร"

ศลิณาลืมความกลัวและความผิดที่แอบลักลอบเข้ามาไปจนหมดสิ้น เธอพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงจนแตะจมูก

"เธอ... มาทำอะไรที่นี่" 

เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างยากลำบาก ลมหายใจเขาติดขัด หน้าผากมีเหงื่อผุดพราย

"อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยค่ะ มานั่งตรงนี้ก่อน"

ศลิณาออกแรงพยุงร่างที่หนักอึ้งไปที่โซฟาหนังกลางห้อง เธอปล่อยให้เขาทิ้งตัวลงนอนพิงพนัก ก่อนจะรีบวิ่งไปคว้ากล่องปฐมพยาบาลฉุกเฉินที่หลังตู้หนังสือ

จักรหลับตาแน่น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด

ศลิณามือสั่น เธอกัดริมฝีปากเรียกสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ชุ่มเลือดออกทีละเม็ด แต่เลือดที่เริ่มแห้งกรังทำให้เนื้อผ้าติดกับปากแผล หญิงสาวจึงตัดสินใจใช้กรรไกรแพทย์ในกล่อง ตัดเสื้อเชิ้ตตัวนั้นทิ้งทันที

ทันทีที่แผงอกกว้างเปิดเปลือย ลมหายใจของศลิณาก็สะดุดกึก เลือดในกายเย็นเฉียบ

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่แค่บาดแผลฉกรรจ์รอยใหม่จากการถูกของมีคมฟันที่ชายโครงซ้าย แต่มันคือ ‘รอยแผลเป็น’ นับไม่ถ้วนที่สลักลึกอยู่บนเรือนร่างหนั่นแน่นของเขา

ทั้งรอยกระสุนถาก รอยมีดฟัน และรอยเย็บตะขาบที่พาดผ่านกล้ามเนื้อแกร่ง แผลพวกนี้คือเครื่องยืนยันว่า กว่าที่ผู้ชายคนนี้จะก้าวขึ้นมาเป็นราชามาเฟียไร้พ่าย เขาต้องก้าวข้ามความตายมาแล้วกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

"ฉัน... จะทำความสะอาดแผลให้ ทนหน่อยนะคะ"

ศลิณาเสียงสั่น เธอใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดคราบเลือดรอบปากแผลอย่างเบามือ ระยะประชิดทำให้ใบหน้าของเธอห่างจากแผงอกเขาเพียงไม่กี่คืบ ไอความร้อนจากผิวกายชายหนุ่มแผ่ซ่านมาถึงตัว

ทุกครั้งที่สำลีสัมผัสโดนแผลสด กล้ามเนื้อหน้าท้องของจักรจะเกร็งสะท้าน แต่เขาไม่ปริปากร้องออกมาเลยแม้แต่แอะเดียว

ศลิณาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความกังวล แต่แล้วเธอก็ต้องชะงัก

นัยน์ตาคมกริบสีนิลลืมขึ้นแล้ว และเขากำลังจ้องมองเธออยู่

แววตาของเขาไม่ได้มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลย มันลึกล้ำ ดุดัน และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกักขังไว้ จนทำให้ศลิณารู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผา

ความเงียบโรยตัวลงมา มีเพียงเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกัน

หญิงสาวพยายามหลบสายตาทรงเสน่ห์คู่นั้น เธอก้มหน้าก้มตาทายาฆ่าเชื้อลงบนแผลสด

"แผลไม่ลึกมาก แต่ต้องพันผ้าก๊อซห้ามเลือดไว้ก่อน" เธอพึมพำทำลายความอึดอัด

บทก่อนหน้า
บทถัดไป